Kuvvetmira – Kafile

[Verse 1: Mozole Mirach]
Bana devam et derdin ancak sen bitirdin oyunumu
Bu kalp içinde paramparça, sildim attım onurumu
Bir tebessüm eserin olsa çok görürdüm gururunu
Vurdum öfkem ön planda, kaybettin huzurunu
Bırakmamak gerekli tutulan ellerinden
Hayatı tek seferlik ömrümün bu son kozuydu
Selası verilen benim, sevinmelisin, bu kez gülümsemelisin
Kayıp giden ömür biter ki dalıp düşünmelisin
Sensiz tüm dakikalar kayıp ve korkak
Bakışlarımda ölümün maskesi, kırık çıkık bu kalpte sillesi
Acıydı etkisi, yıkıktı hilesi
Kana çalan o gözlerinde saklı siyahın incisi
Anlaşılan o ki zaman hafızanda bir kayıptı
Süzülen bu gözlerden tek bir damla yaştı
Aşikâr sözün cevabı bil ki hep aşikârdı
Onca yanlış sonrasında ben veririm kararı

[Verse 2: Zet]
Gecelerde saklı hayallerim (Benim)
Günlerim zati bitkin
Bırak çoğalsın anlımda çizgilerim (Çoğalsın)
Hatra meraksız dosta tutmam kin (Ben)
Kimim ben? (Kim?) Kimselerdeyim? (Ner'de?)
Kime gider gelirim? Kimle üzülür kimle gülerim?
Beni anlaması için kimi görür gözlerim?
Senelerim hasretle geçti yoktu beklentim
Umutları ben tepmedim, kadere boyun eğmedim
Sevdiğimi çok özledim, hep kararı ben verdim
Erdim sandım çok yakındık ancak ben bir eldim
Kırılgan olmak tek derdim, duyguları serdim (Bas!)
Şimdilerde çok pişmanım boşunaymış her yas
Gönlü yek, Zet mahlas, aynen
Kaç bakalım ne kadar kaçacaksın benden? (Kaç kaç)
Kimseden alamadığın o sıcaklık dalgalanır benim elimden
Yanar gözlerin, buharlaşır yaşların
Yara yar olmaz gayrı sevenden ve benden (Ve benden)