Haylaz – Emanet

[Bölüm]
Geçmisten gelen ağrılarım var, uyanırım hergece sancılarımdan
Yüzüme damlar bi kan gökyüzü dar, ay bile yer bulamaz uyandığımda
Bu sokakları bana sor, bilirim ama yürümeyi yeni öğrendim
Baharım yok kış mevsimindeyim, bana masal anlatma be dinlemeyeceğim

Yeterince uzaklaştım, beni insanlıktan çıkaranlardan
Soğudum buz gibi sanki, yüzüne maske takıp dolaşanlardan
Bana anlatma masal,, dinlemeyeceğim. çünkü cok öncesinde bunu geçtim
Karnım doydu yalanlara dünya, çocuktum ve sen beni sectin

Ozaman alışacağım, ölümü tadacağım ana ben, yürüyorum ölümümü yokmu görebilen
Yokmu çözebilen sorunumu,soruyorum, hanginiz zehir, hanginiz merhem?
Aklımın ucunu bulursanız anneme müjdeyi siz verin, sevinir garibim
Bilmem belkide annem bile bıkmıştır serseri gecelerden

Evimin yolunu unutmadım çok sükür, anamın yüzünü düşürmedim yerlere
Sözümü tutmadan gitmedim öylece, verilen her sözü tutmadın kahpece
Bu nası bir kader.. bu nasıl bilmece, kafamı kurcalar, bu soru her gece
Kuralı bozdular, küçücük bir çeke..silahım orda bak orada çekmece!

Kimliğimi bilen memurlar yok, serseri falanda değilim ben
Belki bilirler beni adım haylaz, tanır herkes beni derdimden
Sevenlerim gelir anne birazdan, üşenmeden yine dert dinler
Bendeki derdi bitirsinler, söz birdaha buralara gelmiyicem